Zoeken
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt

Het verhaal van Robin (33)

‘Binnen no-time had ik een leger van deurwaarders achter me aan’.

Het verhaal van Robin (33)

Als je 18 wordt, ben je volwassen en wordt er verwacht dat je goed met geld kunt omgaan. Robin: 'Ik dacht dat ik dat ook heus wel kon, maar eigenlijk hield ik mezelf voor de gek.'

Abonnement afsluiten

Ik sloot op mijn 18e direct een telefoonabonnement af. En daarmee begon eigenlijk de eerste ellende. Eigen schuld, dikke bult, toch? Ja en nee. Natuurlijk had ik zelf de verantwoordelijkheid om de openstaande telefoonrekeningen te voldoen. Maar dat lukte niet, want ik had totaal geen overzicht van mijn geldzaken. Wat kwam er binnen en wat ging eruit? Geen idee.

Een leger van deurwaarders

Binnen no-time had ik een leger van deurwaarders achter me aan. Het beangstigde me. Bijna dagelijks kreeg ik post van een gerechtsdeurwaarder. Ik moest bij wijze van spreken gisteren al betaald hebben, anders zouden ze beslag leggen. Ik was lamgeslagen.

Inmiddels had ik meerdere schuldeisers. Mijn telefoonprovider, de zorgverzekering, het CJIB en webshops.

Ik was bang. Heel bang. Daarom stopte ik de brieven gewoon weg.

Ze waren er niet. Ik zat flink in de stress. Maar erover praten deed ik niet, want ja: ik schaamde me. Schulden zijn een taboe. Ik dacht: ‘Ik ben een sukkel, want ik heb schulden. Ik heb nooit met geld om leren gaan. Had ik dat mezelf maar moeten leren’.

Geen financiële opvoeding

Was het maar zo simpel.

Ik heb in mijn jeugd geen financiële voorlichting gehad. Niet van mijn ouders, maar ook niet op school. Maar toen ik 18 werd, werd er wel van mij verwacht dat ik goed met geld om kon omgaan.

Vergelijk het maar met iemand die zonder rijbewijs in een vrachtwagen naar Amsterdam moet rijden om te lossen bij een winkel in het centrum. Dat gaat gegarandeerd mis, want die chauffeur heeft geen ervaring. Dat is met geld eigenlijk ook zo. En dat er een groot taboe op schulden ligt, helpt ook niet mee.

In 2013 verhuisde ik naar een nieuwe woonplaats en mijn doel was om mijn schulden aan te pakken. Ik kreeg daar gelukkig ook begeleiding in. En zo begon het traject.

Met mijn neus op de feiten

Als eerste stap moest mijn administratie op orde worden gemaakt. Dat was nog een hele klus, want het was één grote puinhoop. Zeker met al die verstopte brieven. Ik werd tig keer met mijn neus op de feiten gedrukt. Maar ik moest orde op zaken stellen, anders kon ik me niet aanmelden bij de gemeente voor de schuldhulpverlening. Toen deze klas eindelijk was geklaard en ik me aanmeldde, begon het zogeheten stabilisatietraject.

Alles moest op een rijtje worden gezet. Mijn inkomsten, mijn uitgaven, maar ook mijn schulden.

Dit duurde een behoorlijke tijd en kostte veel energie. Maar daarna voelde ik een grote opluchting.

Minnelijk traject

Ik kreeg officieel te horen dat ik samen met een consulent met mijn schulden aan de slag zou gaan. Ik kon worden toegelaten worden tot het zogeheten minnelijke traject. De Kredietbank in Breda hielp mij hierbij. Mijn salaris en overige inkomsten werden op een rekening gestort en van daaruit werden mijn vaste lasten betaald en gespaard. Maar ook werden er schuldeisers van afbetaald. Door het starten met zelf mijn schulden regelen, viel er een last van mijn schouders.

Ik kreeg weekgeld gestort en daar moest ik het mee doen. Zeker in het begin was dat zwaar, maar na een tijdje was ik eraan gewend. Er werd ook vakantiegeld gespaard, zodat ik in mei toch iets extra’s had.

Na drie jaar schuldenvrij

Ik heb drie jaar in een schuldenregeling gezeten. Achteraf gezien is die tijd voorbijgevlogen.

Nu ik schuldenvrij ben, voel ik me zo vrij als een vogeltje.

Ga ik nieuwe schulden maken? Nee. Ik ben veel bewuster van de risico’s. Ik hoef geen krediet, creditcard of een dure leaseauto. Ik heb geleerd van mijn oude situatie.

Begrip voor schulden, weg met het taboe

Mensen die roepen dat ze nooit in de schulden komen, zouden wat milder moeten reageren. Werkelijk iedereen, jong of oud, arm of rijk kan in de problematische schulden komen. Echt waar: je zit zo in de schulden.

En dan is er nog het taboe op schulden. Als mensen vroegtijdig zouden durven te praten over geldproblemen, zou dat al zoveel ellende schelen! Erover zwijgen heeft geen zin, want de schulden halen je op een gegeven moment toch in. Dat is vooral psychisch zwaar.

Heb je zelf geen schulden? Oordeel dan ook niet over anderen. Want uitspraken zoals: ‘Je kunt niet met geld omgaan’, helpen iemand met schulden totaal niet. Wees een klankbord en probeer diegene te helpen. Je hoeft de schulden voor diegene niet op te lossen, maar je kan wel een luisterend oor zijn en misschien informatie geven van instanties of websites zoals deze. Dan zijn er toch al grote stappen gezet.

Ook uw schulden aanpakken?